wirken
ˈvɪʁkn̩,
wir·ken,
Verb (intransitiv)
verb (intransitive)
verb (intransitive)
1.1
to have an effect, to be effective, to work; to seem, to appear
einen Effekt haben; einen Eindruck machen
einen Effekt haben; einen Eindruck machen
etwas / jemand (1) wirkt
Perfekt mit haben
Perfekt mit haben
Und diese Botschaft wirkt bei Frauen.
Quelle: DIE ZEIT
Vielleicht ist es ihm aber nicht wichtig, sympathisch zu wirken.
Quelle: DIE ZEIT
Quelle: DIE ZEIT
Vielleicht ist es ihm aber nicht wichtig, sympathisch zu wirken.
Quelle: DIE ZEIT
Flexion
| Form | Wortform |
|---|---|
| Präsens 1. Pers. Sg. | wirke |
| Präsens 2. Pers. Sg. | wirkst |
| Präsens 3. Pers. Sg. | wirkt |
| Präteritum 1. Pers. | wirkte |
| Konjunktiv 2, 1. Pers. | wirkte |
| Partizip 2 | gewirkt |
| Imperativ 2. Pers. Sg. | wirk |
| Imperativ 2. Pers. Pl. | wirkt |
Korpusstatistik
| values | global | newspapers | boards |
|---|---|---|---|
| rank | 411 | 230 | 881 |
| frequency per 1 million words | 144.65 | 203.63 | 105.16 |
| frequency class | 9 | 8 | 9 |
| rank stability | 1859 | 408 | 7238 |
| rank productivity | 72 | 473 | 22 |